Bir koltuğu satın aldıktan sonra en çok konuştuğumuz şey iskeleti ya da modeli değil, dokunduğumuz yüzey oluyor. Yüzey kaplaması koltuğun görünüşünü, oturma hissini, ne kadar sıcak tuttuğunu, lekelere nasıl tepki verdiğini ve on yıl sonra hâlâ salonda durup durmayacağını belirler. Karar aşamasındaysanız, koltuk malzemeleri deri kumaş ekseninde ilerleyen bu karşılaştırma, hangi seçeneğin sizin evinize, alışkanlıklarınıza ve bakım sabrınıza uygun olduğunu netleştirmeye yardımcı olacak.
Hakiki deri, doğru bakıldığında en uzun ömürlü kaplamalardan biridir. Yüzeyi gözeneklidir; yıllar içinde oturma alanlarında hafif bir parlaklık ve renk derinliği kazanır. Buna "patina" denir ve deri sevenlerin çoğu tam olarak bu değişim için deri tercih eder. Kumaşta yıpranma sayılan şey, deride karakter olarak okunur.
Deri türleri arasındaki fark da önemlidir. Tam tahıllı (full grain) ve üst tahıllı (top grain) deriler, yüzeyi az işlem görmüş, dolayısıyla dayanıklılığı yüksek deriler grubundadır. Pigmentli deriler ise üzerine kalın bir renk katmanı uygulandığı için lekeye daha dayanıklı, buna karşılık dokunuşu daha "plastik" hissettiren bir gruptur. Split deri veya "bonded leather" olarak satılan ürünler ise deri kırpıntılarının yapıştırılmasıyla üretilir; birkaç yıl içinde yüzeyde soyulma görülmesi olağandır.
Kumaş dendiğinde tek bir malzemeden değil, birbirinden çok farklı davranan bir aileden söz ediyoruz. Ayrımı doğru yapmak, mağazada verilen "kumaş koltuk" bilgisinin ötesine geçmenizi sağlar.
Pamuk yumuşaktır, nefes alır, dokunuşu sıcaktır. Ancak sıvıyı hızlı emer ve güneşte solmaya yatkındır. Keten daha serin ve şık durur, buna karşılık kolay kırışır ve yoğun kullanımda liflerinde açılma görülür. İkisi de tek başına kullanıldığında değil, sentetik liflerle harmanlandığında en iyi sonucu verir.
Polyester, günlük yaşamda en pratik yüzeylerden biridir: solmaz, çekmez, aşınmaya dayanıklıdır ve fiyatı erişilebilirdir. Mikrofiber olarak dokunduğunda süetimsi bir his verir ve sıvıyı yüzeyde bekletir, bu da hızlı müdahale şansı tanır. Olumsuz yanı statik elektriklenme ve ucuz kalitelerde zamanla oluşan tüylenmedir. Naylon, aşınma direnci yüksek olduğu için genellikle karışım içinde güçlendirici olarak kullanılır.
Kadife, ışığı yansıtma biçimiyle mekâna derinlik katar; poliester bazlı kadifeler bugün oldukça dayanıklıdır. Yalnız havı yön tuttuğu için el izleri görünür, düzenli fırçalama gerekir. Şönil ise kalın ve yumuşaktır, iyi gizler ama tırnak takılmasına açıktır.
Vegan deri, hayvansal içerik barındırmayan yüzeylerin genel adıdır ve içindeki malzemeye göre performansı ciddi biçimde değişir. PVC bazlı olanlar en ucuzdur, ancak zamanla sertleşip çatlamaya en yatkın gruptur. Poliüretan (PU) bazlı olanlar daha esnek ve daha yumuşaktır; kaliteli üretimlerde birkaç yıl gerçek deriye yakın bir görünüm sunar. Mantar, ananas yaprağı veya kaktüs lifi gibi bitkisel esaslı yüzeyler ise genelde bir poliüretan katmanla desteklenir; görsel olarak ilgi çekicidir ama uzun vadeli davranışları hakkında elinizde satıcı bilgisinden fazlası olmayabilir.
Karar verirken faydalı olan pratik bir ölçüt, kumaşın etiketinde belirtilen aşınma testidir. Martindale ya da Wyzenbeek değeri ne kadar yüksekse, yüzey yoğun kullanımda o kadar dayanıklıdır. Ev kullanımı için orta-yüksek aralık genelde yeterlidir; çocuklu veya çok kişili evlerde daha yüksek değerlere yönelmek mantıklı olur.
| Malzeme | Dayanıklılık | Bakım kolaylığı | Evcil hayvan | Fiyat |
|---|---|---|---|---|
| Hakiki deri | Çok yüksek | Kolay silinir, periyodik nemlendirme ister | Çizilir | Yüksek |
| Pamuk / keten | Orta | Leke tutar, çıkarılabilir kılıf avantajlı | Orta | Orta |
| Polyester / mikrofiber | Yüksek | Çok kolay | İyi | Uygun |
| Kadife (sentetik) | Yüksek | Fırçalama gerekir | Orta | Orta-yüksek |
| PU vegan deri | Orta | Çok kolay | Yırtılabilir | Uygun-orta |
Bu dört y